Waldemar Pankiw in gesprek met Weronika Klama
WP: Hoe lang schildert u al? Vertel eens iets over uzelf.
WK: Al sinds mijn kindertijd. Ik ben begonnen toen ik op de kleuterschool zat. Tekenen, schilderen, knutselen en kleien waren mijn favoriete bezigheden. Op de basisschool kwamen mijn vriendinnen naar me toe met het verzoek om hun kunstwerken te tekenen, "omdat je zo goed kunt tekenen". Ik herinner me dat mijn kunstlerares me eens zei dat ik geen werk voor anderen moest tekenen. Ik vroeg haar: hoe weet u dat ik dat getekend heb? Omdat je je eigen stijl hebt. Je ziet meteen dat het van jou is. In het laatste jaar zei mijn lerares Engels dat ze me op een kunstacademie zag – "het zou zonde zijn om je talent te verspillen". Ze hielp me met mijn aanmelding. Ik ging op gesprek en werd aangenomen.
Ik heb daar de volgende zes jaar doorgebracht. Het was een algemene kunstacademie – drie jaar middelbare school en drie jaar gymnasium. In 2010 behaalde ik mijn diploma in computergrafiek, maar dat was niet wat ik wilde doen. Er waren maar vier opties: houtsnijwerk, juwelierskunst, computergrafiek en metaalbewerking. In die tijd was ik erg gefascineerd door kleding. Ik wilde altijd iets ontwerpen en naaien. Ik hield ook erg van tekenen en schilderen.
Na mijn afstuderen ben ik een paar maanden naar het buitenland gegaan om te werken. Toen ik terugkwam, heb ik geprobeerd om toegelaten te worden tot de Academie voor Schone Kunsten in Łódź, aan de faculteit kledingontwerp, maar dat is niet gelukt. Er was veel concurrentie. Later heb ik korte cursussen gevolgd in het Cultureel Centrum in mijn geboortestad Chorzów, waar onder andere een portretstudio was. Portretten van mensen hebben me altijd gefascineerd. Ik hield niet van stillevens.
Thuis was het, op zijn zachtst gezegd, erg saai, ik kon bij niemand mijn hart luchten. Ik moest daar koste wat kost uit zien te komen. Eerst vluchtte ik in het tekenen, dat heeft me erg geholpen. Uiteindelijk ben ik naar het buitenland vertrokken en heb ik niets meer in die richting gedaan. Ik kon het me niet veroorloven om te tekenen of te schilderen. Ik moest in mijn levensonderhoud voorzien. Ik had ook grote problemen in mijn privéleven. Ik had een blokkade, ik creëerde niets, ik kon me niet concentreren. Dat duurde lang. Daarna ben ik weer begonnen.
Ik heb altijd moeite gehad met kleur. Ik was bang om te experimenteren. Mijn werken waren altijd zwart-wit. Kool, potlood, inkt. Alles bestond uit strepen en lijnen. Pas sinds kort durf ik meer. Ik probeer mijn leven opnieuw op orde te krijgen. Nu houd ik erg van kleur. Als ik iets met contouren of lijnen laat, pak ik na een paar dagen verf en voeg ik kleur toe.
WP: Heeft u contact met andere kunstenaars? Bent u lid van een kunstenaarsvereniging?
WK: Nee. Ik bezoek vaak galeries en musea, maar ik ben erg verlegen en vind het moeilijk om als eerste contact te leggen.
WP: Heeft u geprobeerd uw werk ergens tentoon te stellen?
WK: Nog niet. Maar ik zou het graag aan mensen laten zien. Ik heb van vrienden gehoord dat ik talent heb. WP: Maakt u ook muziek?
WK: Vroeger deed ik dat wel eens. Muziek heeft me altijd erg geïnspireerd. Als ik iets afspeel, zie ik vaak meteen een beeld voor me.
WP: Zou u graag terug willen naar Polen?
WK: Ik heb heel slechte herinneringen aan Polen. Misschien komt dat door mijn gezinssituatie, maar ik heb niemand om naar terug te keren. Ik vind het hier leuk. Mijn leven is hier nu gestabiliseerd. Ik hou erg van reizen. Ik heb altijd al andere landen en plaatsen willen bezoeken. Ik ben nieuwsgierig naar de wereld.
WP: Dat betekent dat u nu rustig kunt creëren, hoewel de mooiste werken vaak voortkomen uit het ongeluk van de kunstenaar.
WK: Ja, dat bevestig ik. Ik ben daar zelf een voorbeeld van.
WP: U zei dat u verlegen bent. Hoe bent u terechtgekomen op het gala waar ik u heb ontmoet?
WK: Dat is een lang verhaal. Ik ga naar Ola Wajszczuk voor hippotherapie en op een keer vertelde ik haar tijdens een gesprek dat ik teken en schilder. Ola vroeg me om boekenleggers te maken als cadeau voor degenen die tijdens de gala, die zij mede organiseerde, in de prijzen zouden vallen. Ze nodigde me uit voor die gala. Een vriendin van mij zou daar ook een onderscheiding krijgen. Maar ik had die zaterdag een afspraak in Dublin voor mijn Reiki-sessie. Ik wil graag een cursus Reiki-therapie afronden. Ola vroeg me om de gala te ondersteunen, dus ik heb mijn afspraak in Dublin verplaatst naar een andere datum en ben gekomen.
WP: Schrijft u ook iets? Gedichten, proza?
WK: Ik schreef vroeger gedichten en proza, maar dat doe ik niet meer.
WP: Ik zou graag uw gedichten willen zien, stuur ze me alsjeblieft op.
WK: Maar ze rijmen niet en hebben geen titels...
WP: Dat geeft niet, ik zou ze graag willen zien. Bedankt voor het gesprek. We nodigen u graag uit voor een interessant evenement.